Það var sérdeilis ánægjulegt að flytja heim. Eftir að ég hafði sett rúmið mitt í flutningabílinn sem átti að flytja það niður að höfn stökk ég út úr bílnum en það vildi svo illa til að ég lenti mjög illa. Það small i fætinum á hann og ég sá að neðri hluti fótarins var í einhverri stöðu sem ekki er eðlilegt. Við nánari rannsókn málsins hefur komið í ljós að hnéskelin fór úr sambandi og þá gerist þetta svona. Anyways, ég togaði í neðri hluta fótarins og þá small aftur í honum og fór hann þá aftur í eðlilegar stellingar. Sársaukinn var samt svo heiftarlegur að ég hélt ég hefði slitið krossbönd eða fótbrotið mig eða einhvern djöfullinn. Ég ætlaði varla að trúa eigin eyrum (eða dönskukunnáttu) þegar læknirinn á slysavarðstofunni sagði mér að það væri ekkert að mér. Fóturinn væri bara bólginn og að það tæki fjórar til sex vikur fyrir bólguna að fara. Það var varla að karluglan tímdi að gefa mér verkjalyf.
Daginn eftir hófst svo ferðalagið heim. Ég tók leigubíl á lestarstöðina því ég lagði ekki í strætóferð í þessu ástandi. Lestarferðin var góð, en svo þegar ég var kominn á Kastrup þurfti ég að ganga frá terminal 3 yfir í terminal 2 og það er ÞOKKALEGA langur vegur fyrir haltrandi mann. Svo þurfti ég að ganga að hliði C32 og það er önnur ÞOKKALEGA löng leið. Venjan er að íslensku flugvélarnar stoppi við A eða B hlið, þangað sem er mun styttra að ganga. En ó, nei!!! Ekki í það skiptið sem karlinn er að drepast í fætinum.
Ég held því fram að það hafi einhver öfl utan þessa heims verið að leggja mig í einelti þennan dag og séu ennþá að hlæja. En sá hlær best sem síðast hlær.
